2019 was voor mij het jaar waarin ik met plezier bezig was om mijn werk te presenteren van school. Waarin ik mijn passie voor mijn gekke personages terug vond en waar ik mijn passie voor het onderwijs nog meer terug vond. Lesgeven was mijn aller belangrijkste passie. “ Ik wil dit voor altijd doen! “ zei ik heel enthousiast.

Verder naar Maart/April. Einde stage. De hele laatste 2 maanden van mijn stage voelde ik mij heel ongelukkig. Ik vond het lesgeven nog steeds geweldig. Maar kreeg ook helaas te maken met heftige nachtmerries en flashbacks.

Ik liep stage op mijn oude middelbare school. Hier werd ik geplaatst via mijn academie, terwijl ik dat helemaal niet wilde. Ik wilde lesgeven op een praktijkschool. Daar schreef ik op aan. Helaas moest ik naar mijn oude middelbare school toe. Uiteindelijk zei ik dan toch maar ja. Met de tijd zag ik dingen die niet gaan zoals het hoort. En dat raakte mij emotioneel.

Eind Mei kreeg ik dan ook het verlossende woord. “ Je hebt je stage niet gehaald. Hierbij stopt het voor jou. Het is niet vanwege de inhoud van je lessen. Dat zit goed. Maar… “ en zo ging het door.

Mijn docent van de academie vertelde mij daarna in een persoonlijk gesprek al. “ Ga maar zoeken naar een baan. Een tweede kans krijg je waarschijnlijk toch niet “

En dat haalde al mijn goede moed en kracht en doorzettingsvermogen even naar beneden. Het besef dat je ineens maar een baan moet zoeken terwijl er tentamens en kunst exposities nog voor de deur stonden. Ik wilde door. Ik wilde mijzelf bewijzen.

Dus ik gaf niet op. Trek mijn stoute schoenen aan en presenteerde toch mijn werk. Wat had ik te verliezen. Ik haalde overigens bijna alle lessen. Behalve kunsttheorie en stage. Verder heb ik voor mijzelf bewezen dat ik het HBO makkelijk toch aan kon.

Nu, begin 2020 start mijn jaar straks als ondernemer. Nog steeds actief in het onderwijs. Ik kom er wel. Trust me. Ik geef niet op!